digitaliseert smalfilms, videobanden, dia's en meer

July 2021

Kippenvel

13 februari 2020 verzorgde ik het laatste optreden in een zorginstelling in Wolvega. Spoedig daarna gingen ze allemaal hermetisch dicht in verband met corona. Een onheilspellende tijd met helaas juist in dit soort instellingen het gros van alle dodelijke slachtoffers. Maandag 12 juli 2021 was daarom in meerdere opzichten voor mij een bijzonder heuglijke dag. Het eerste optreden sinds bijna anderhalf jaar was een feit. Zorg- en expertisecentrum Hendrik Kok in Rolde nodigde mij bij monde van Rosa Alting uit om weer eens te komen optreden. In augustus 2019 was ik er voor het laatst.
De expertise in dit huis zit 'm in de begeleiding van ouderen met een visuele beperking. En juist dat maakt het optreden daar telkens zo bijzonder. Mijn voorstellingen zijn een mix van beeld en geluid en dat tweede is natuurlijk geen enkel probleem in dit geval. Invulling geven aan de beelden is een ander verhaal. Tussendoor vertellen wat er op het scherm gebeurt en dat natuurlijk met de nodige kwinkslagen om het leuk te houden. Zoals bij 'de clown' van Ben Cramer. 'Ben heeft een grote mond, net als Mick Jagger en ook ik heb weleens een grote mond'. We blikten terug naar maandag 12 juli 1971 en in het Nieuwsblad van het Noorden was te lezen dat het verkeer in dat weekend 14 dodelijke slachtoffers had geeist en omdat het juist dat weekend was gaan zomeren verdronken er ook nog eens 12 bij het zwemmen in de zee en in meren door het hele land. Getallen waar we nu enorm van zouden schrikken, maar toen was dat echt normaal. Het waren berichten in de kantlijn, zeg maar. Een gezin uit Rolde werd opgeschrikt door een ontploffende fles frisdrank in de kelder, B3. Een enorme ravage werd hun deel, want de fles gedroeg zich als een kleine handgranaat. Deze en nog vele andere berichten mixte ik met de muziek uit de Top 40 en Tipparade van toen en met fragmenten uit televisieseries als 'Coronation Street' en 'Peyton Place'. Wie kent ze nog. Het werd een feest van herkenning en na afloop werd een mooi applaus mijn deel.
Maar de mooiste momenten tijdens dit optreden waren voor mij toch de vertederende manier waarop de mensen meezongen of -neurieden met 'I am I said' van Neil Diamond en 'Che Sara' van Adriano Celentano. Jawel, het ten gehore brengen van oubollige liedjes in de zorg is echt niet meer van deze tijd. De oudjes waarderen kwaliteit en dit waren gisteren echt de krenten uit de pap. Kippenvel. Want natuurlijk vergeet ik ook op dat moment niet wat deze mensen het afgelopen anderhalfjaar hebben moeten doormaken. Duimen dat dit nooit meer gaat gebeuren…